creativiteit.

Ik weet veel, maar tegelijkertijd niks. En als ik eerlijk moet zijn; ik zal nooit tevreden zijn. Kennis is macht, en mijn honger naar kennis valt niet te stillen. Waar het uit voort komt weet ik eigenlijk nog niet, maar ik kan er uiteraard over speculeren, dus here we go!

Tja, oké, waar begin je dan? Kennis. Dat is het onderwerp. Zoals ik wel eens heb gequote, “Scientia potentia est”. En nee, mijn honger naar kennis komt niet voort uit een honger naar macht. Tenminst, het past niet binnen het stereotype dat velen bij macht zullen hebben. Kennis is voor mij eigenlijk persoonlijker. Het raakt wel aan macht, maar voor mij vooral aan persoonlijke macht. Ik zoek niet naar kennis om mijn macht naar anderen toe te vergroten, maar om mezelf te verrijken.

Eigenlijk zie ik kennis vooral als een middel om mijn eigen dorst te lessen. Hoe meer ik weet, hoe sterker ik me voel. Want in mijn ogen is niets zo kostbaar als kennis; kennis is de basis van alles. Of het gaat om kennis zoals we die opdoen door braaf uit een boekje te leren of kennis die je opdoet door te leven. Niet zomaar te leven, nee, écht te leven. Richting je potentieel.

Ik denk dus dat ik kennis crave, niet omdat ik mezelf machtig wil presenteren, maar omdat ik voor een ander of mezelf trots wil kunnen zijn op het feit dat ik persoonlijke macht heb. Dat ik dingen weet, dingen aanvoel of simpelweg weet wanneer ik mezelf ben, waar ik van houd en wat ik wil. Want zelfkennis, dat is misschien wel de belangrijkste vorm van kennis. Hoewel ik niet in perfectie geloof, is het écht kennen van jezelf naar mijn mening wel een standvastige vereiste voor elke schijn ervan. En nee, niemand is perfect, is ooit perfect een geweest of zal het ooit zijn. Ik denk eigenlijk ook helemaal niet dat perfectie een gezond streven is. Maar zelfkennis, échte, volledige zelfkennis, is in mijn ogen wel een enorm voorteken van macht.

Erg socratisch klinkt dit misschien allemaal, maar goed, hij had tenslotte ook wel enigszins gelijk. Niemand weet alles: het is een absurd idee. En laat ik eerlijk zijn, dat is ook helemaal niet waar ik naar streef.

Ik schrijf over kennis alsof ik zelf zo veel mogelijk wil weten, maar eigenlijk vind ik het veel belangrijker om zo veel mogelijk van en over mezelf te weten. Algemene kennis is intrigerend, levenskennis intrigerender, maar zelfkennis het hoogtepunt. En precies dat is waarom ik ambieer mezelf zo goed mogelijk te kennen, want pas dan zal ik tevreden zijn. En let wel, dat is geen perfectie, echter: fuck perfectie.

Maar goed, ook complete zelfkennis is natuurlijk helemaal niet mogelijk, en wel door het volgende: ik leef. Ik geef hierin graag Heraclitus gelijk: alles stroomt. Wie ik ben, dat is allesbehalve statisch. Elke interactie, elke seconde die ik leef, beïnvloed en veranderd mijn zijn; er is geen constante “ik”, en precies dat is ook waar de nuance ligt.

Ik ambieer namelijk mezelf zo goed mogelijk te kennen, niet compleet, want dat is net als perfectie zelf: onbereikbaar.

Het leven is eigenlijk als een heel lang nummer dat je voor de eerste keer hoort. Je weet wat er is geweest, en op basis daarvan kun je gokken wat er ongeveer gaat of kan komen, maar terwijl je dit gokje waagt, ben je je ook enorm bewust van het feit dat je maar wat gokt. Je weet eigenlijk helemaal niets, omdat de toekomst niet voorspelbaar is. Je weet niet wat er gaat komen, alleen dat er nog iets gaat komen, of misschien komt het nummer wel ten einde. En precies daarom, is ook zelfkennis als een oneindig nummer dat je mee probeert te zingen. Je weet wat er is geweest en kent de woorden die je al hebt gezongen. Voor de rest van het nummer kun je wel gokken en proberen mee te zingen, maar je gaat ongetwijfeld fouten maken en soms een verkeerde regel zingen.