Soms tijdens het eindeloze scrollen op social media kom je opeens in een fuik. Eén video over een onderwerp en 5 video’s later is het onderwerp nog precies hetzelfde.
Dat had ik vandaag. Het onderwerp? Liefde. Beïnvloed door een gesprek eerder vandaag, ongetwijfeld, maar hoe dan ook zeer boeiend. Niet per se alleen romantisch, nee, gewoon de liefde die men voor elkaar voelt, en de liefde die men begeert.
Daar zit natuurlijk een romantische kant aan, en ook deze is interessant om te behandelen. Niet omdat deze mij vreemd is, integendeel. Het is iets wat ik ten zeerste begeer. Niets specifieks. Gewoon, je echte, pure zelf volledig kunnen delen en openstellen voor een ander, iemand die meer van je houdt dan de rest, iemand met wie je meer doet en kan dan met vrienden.
Hoewel dat natuurlijk een ideaal is, een verlangen, is het mijns inziens ook iets verrassends aanwezig. Iedereen verlangt naar iemand, maakt niet uit wie, om volledig zichzelf bij te zijn. Zelfs de mensen wier je dacht het absoluut niet nodig te zijn. Schijn bedriegt, en liefde is van iedereen.
Naast deze vorm, is er zoals eerder geïntroduceerd ook platonische liefde. Puur, vriendschappelijk. Deze is bij velen misschien nog wel intenser, en zeker duidelijker aanwezig. Liefde voor vrienden is makkelijker, maar alleszins oprecht. Vriendschappen zijn de levensader van ons bestaan, en daarom zouden we onze vrienden allemaal dankbaar moeten wezen. Na dat nutteloze scrollende besefte ik me plotseling weer even hoe veel ik wel niet van mijn vrienden houd, en dat mag iedereen weten.